Mijn belevenissen in Trinidad en Tobago!
Nicolet Bakker

 

"Dit was echt een waanzinnige beslissing!" 
Donderdag 23 september - Nou, wat een wedstrijd! Op de valreep hoorde ik dat de wedstrijd op Eurosport zou worden uitgezonden. Vanuit hier heb ik familie en vrienden nog op de hoogte proberen te stellen, wat gelukkig in heel wat gevallen is gelukt!

Toen het 2 - 0 werd in de derde minuut dacht ik: "Mooie kwartfinale is dit, Nigeria loopt er overheen!" Maar niets was gelukkig minder waar. Er is echt veel gebeurd. Van de eerste tot de laatste minuut en zelfs tot in de extra tijd was het spannend en moesten we vol aan de bak. Het was behoorlijk warm, rond de 35 graden. Dat hakte er behoorlijk in voelde ik achteraf, maar tijdens de wedstrijd had ik geen tijd om daar over na te denken.

Ik heb een paar lastige situaties gehad. Twee keer ‘net-niet'- buitenspelsituaties van waaruit een goal werd gescoord en ook een situatie die ik heb afgevlagd. Ik hoorde via berichten van vrienden en familie dat ik goed zat, maar ik was toch wel heel benieuwd naar de highlights en de clips die zouden volgen. Spannend! Er werd een penalty gegeven waarover de berichten wisselend waren. De scheidsrechter nam de volledige verantwoordelijkheid, ook al leek het alsof de assistent-scheidsrechter besliste. De assistent-scheidsrechter vlagde wel, maar achteraf bleek dat voor een andere overtreding te zijn geweest dan de scheidsrechter had gezien. Wel waren beide overtredingen voor dezelfde partij. We moeten de beelden hier nog van zien. Ik ben benieuwd!

Ik weet zeker dat ik één ingooi verkeerd heb beoordeeld en ben niet helemaal zeker van een doeltrap. Maar ik ben al heel tevreden als al mijn buitenspelwaarnemingen goed zijn geweest! Een dag later volgde er nog twee kwartfinale-wedstrijden. Bij één van de twee zijn we allemaal aanwezig geweest. Het was de wedstrijd van Spanje- en wat een wedstrijd was dat! Een harde, lang niet altijd ‘fair play'-wedstrijd. Jammer om te zien.

Zaterdag hadden we debriefing, waarna ook bekend zou worden gemaakt wie er naar huis werden gestuurd. Ik ging er enigszins gespannen naar toe, ook al was ik er vrij zeker van dat mijn beslissingen goed waren, maar je weet nooit waar ze mee komen. Over het mogelijk naar huis gestuurd te worden, was ik niet bang. Er was een grote kans dat ik naar huis zou gaan. Het was mijn eerste FIFA-toernooi, ik heb vier wedstrijden mogen doen (sommigen maar één en de meesten twee), waarvan een kwartfinale. Ik was meer dan tevreden!

Tijdens de debriefing hoopte ik dat mijn buitenspelwaarneming, waar de 2 - 2 uit gescoord werd, zou worden laten zien. Ik zeg het eigenlijk nooit van mezelf, maar dit was echt een waanzinnige beslissing! Ze lieten eerst een situatie zien die ik afvlagde, maar door had moeten laten gaan. Er stond een speler buitenspel(ik dacht twee) en de bal ging naar die speler, maar ook twee andere spelers hadden de mogelijkheid om die bal te spelen. Ik had dus in ieder geval langer moeten wachten met vlaggen. Hier baalde ik erg van. Maar gelukkig kwam ook nog mijn goede beslissing voorbij; ze waren erg tevreden over mijn waarneming! Over de penalty die was gegeven, waren de meningen verdeeld. De conclusie hieruit was dat wanneer je twijfelt, de penalty niet moet geven.

Na de evaluatie van de wedstrijden werden de mensen opgenoemd die mochten blijven. Ik stond er niet bij... Dat was geen verassing, maar stiekem baalde ik er toch van. Nu ik toch daar was, wilde ik het liefst ook tot het laatst blijven. Omdat er negentien mensen mochten blijven, met nog vier wedstrijden te gaan, zou een aantal mensen geen wedstrijd krijgen. In dat opzicht vond ik het niet erg om naar huis te gaan. Drie weken FIFA was voor mij, voor de eerste keer, lang genoeg!

Inmiddels ben ik weer op Nederlandse bodem en dat voelt toch wel erg goed. Ik vond het erg leuk om mijn ervaringen met jullie te delen. Bedankt voor de interesse en wie weet tot op een ander toernooi!

Op Eurosport!
Vrijdag 17 september - De wedstrijd was gewoon op Eurosport! Maar helaas wist ik dat te laat om jullie te kunnen informeren, zo jammer! Het was een spannende wedstrijd. Binnen 2 minuten stond het 2 - 0 voor Nigeria. "Dat is gespeeld!" dacht ik. Maar niets was gelukkig minder waar! Het werd al vrij snel 2 - 2, 3 - 2, 3 - 3, 3 - 4 (in de 88e minuut) en uiteindelijk werd het 4 - 4 in de 89e minuut. Niet normaal! Toen volgde een verlenging van twee keer vijftien minuten en uiteindelijk werd het 5 - 6 voor Korea.

Het was een wedstrijd waarin, naast veel doelpunten, ook heel veel gebeurde. Het was 120 minuten hard werken! Ik had een paar hele lastige situaties, maar volgens de geluiden om me heen nam ik goede beslissingen. Morgen zijn er nog twee wedstrijden en dan is zaterdag de debriefing. Dan horen we ook wie er naar huis gaan en wie er mogen blijven. Maar ik ga er vanuit dat ik maandag naar huis ga. Tot snel dan!

Kwartfinale vlaggen
Woensdag 15 september - Ja hoor! Ik kreeg gisteren te horen dat ik morgen één van de kwartfinales mag vlaggen! En dat terwijl ik al drie (!) wedstrijden heb gehad. Er zijn mensen bij die nog maar één wedstrijd hebben gehad, dus ik ben super blij! Er is dan wel een grote kans dat ik zondag naar huis kom. Het is namelijk meestal zo dat als je een kwartfinale hebt, je niet voor één van de andere finales blijft. Maar ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!

"Dog, dog, dog!" 
Maandag 13 september- Mijn tweede wedstrijd was een harde wedstrijd. Er gebeurde veel en we moesten allemaal aan de bak! Er kwamen een paar belangrijke situaties voorbij, waaronder het eerste en enige doelpunt van de wedstrijd. De bal werd door een aanvaller op het doel geschoten, deze kwam terug via de keeper en werd door een andere aanvaller afgemaakt, doelpunt!
Ik was er vrij zeker van dat de speler op het moment van spelen niet buitenspel stond, maar niet heel veel later sloeg de twijfel toch een beetje toe. Op de schermen in het stadion waar de situatie op werd herhaald kon ik het natuurlijk net niet zien. Daar moest ik me eigenlijk ook helemaal niet mee bezighouden. Terug in het hotel verzekerde iedereen me ervan dat het geen buitenspel was. Maar ik wilde het toch graag met eigen ogen zien. Vanmorgen keek ik de beelden (high-lights op: fifa.com) terug en kreeg ik gelukkig bevestiging dat het inderdaad geen buitenspel was. De debriefing vond pas later plaats, maar we kregen nog wel diezelfde dag te horen of we aanstelling kregen voor zondag en maandag. Ik was wel benieuwd, maar ik was er vrij zeker van dat ik na twee wedstrijden toch niet meer zou worden aangesteld.

Tijdens de bekendmaking van de wedstrijden wachtte iedereen gespannen af. Wie zou welke wedstrijd krijgen? De eerste en meest belangrijke wedstrijd, Korea - Trinidad, ging naar de Griekse scheidsrechter met haar vast assistent en de tweede assistent- scheidsrechter was... IK! Ongelofelijk, ik snapte er vrij weinig van. Ik had toch al twee wedstrijden gehad?! Ik kom toch pas net kijken?! Ik zal er maar niets achter zoeken. Ik had me al ingesteld op een week lang iedere dag training, maar die skip ik met genoegen! Vandaag nog even ‘recoveren' en morgen ga ik opnieuw in de voorbereiding.
Ik ga er onwijs van genieten. Het wordt een super spannende wedstrijd omdat beide ploegen nog door kunnen naar de volgende ronde.

Ik heb trouwens vandaag (na bijna twee weken) de eerste excursie gehad en wat meer van het land gezien. Het werd een soort hop on/hop off-trip. We reden naar een standbeeld of tempel om te bezichtigen en kregen vijf minuten om er foto's van te maken. We hebben het cultuursnuiven van de afgelopen twee weken dus wel ingehaald.

Debriefing
De debriefing is toch altijd weer spannend, zeker als je een wedstrijd hebt gehad. Het zou zomaar kunnen dat je in beeld komt en de kans dat het een negatieve clip is, is altijd groter dan dat het een positieve clip is. Ik hoopte stiekem dat mijn buitenspelwaarneming voor het eerste en enige doelpunt er in voor zou komen, maar helaas! Er werden wel andere goede en minder goede buitenspelbeslissingen getoond, maar niet die van mij. Jammer! Ik kwam wel in beeld tijdens het vlaggen voor een overtreding, deze was positief gelukkig. Verder kwam ik in beeld toen ik de vierde official ondersteunde bij het doen van een dubbele wissel. Dit was volgens de regels van FIFA niet de bedoeling, terwijl dat in Nederland en de UEFA wel het geval is. Het was niet zo'n big deal, wel goed om te weten.

Mijn derde wedstrijd
Ik voelde gezonde spanning voor de wedstrijd. We werden onder politiebegeleiding naar het stadion gereden. Dat was wel nodig want vanwege de enorme drukte deden de anderen er twee uur over, terwijl je er normaal gesproken een half uur over doet. Van te voren hoorden we dat het stadion uitverkocht was, er bleken achteraf 8.500 mensen te zijn. Wat een belevenis, fantastisch!!
Tijdens de line-up voor de wedstrijd, kregen we succeswensen van de minister-president. Gedurende de wedstrijd werd er voortdurend op trommels geslagen en bij elke bal die bij een Trinidad- speelster terecht kwam, ging het dak er af. Ik heb echt genoten! Tussendoor heb ik natuurlijk ook mijn eigen ding gedaan. Al moet ik zeggen dat het wel wat lastig was met in mijn ene oor een Griekse conversatie en in mijn andere oor het getrommel en gejuich. Ik kon de bal niet eens horen vertrekken, maar ik denk dat ik het wel aardig heb gedaan! Ik heb een keer gevlagd voor buitenspel. Het was een prima wedstrijd, met weinig overtredingen of rare dingen. Korea was een stuk beter maar, scoorde toch maar één doelpunt. Dit was al in de tweede minuut. Ik stond in de tweede helft naar een situatie, die zich afspeelde op de andere speelhelft, te kijken. Opeens hoor ik de vierde official in mijn oor schreeuwen: "dog, dog, dog"! Liep er een hond over het veld! Tja, en dan?! Hij hinderde het spel niet, dus ging het spel gewoon door. Maar hij rende wel over het hele veld. Er werd gevlagd voor buiten-spel, waardoor het spel kwam stil te liggen. De scheidsrechter vroeg de vierde official iemand te verzoeken de hond van het veld te verwijderen. Maar in plaats van dit te delegeren, kwam de vierde official zelf het veld in, liep op de hond af en verzocht deze dwingend het veld te verlaten. Echt hilarisch! Dit is er zeker eentje die we terug gaan zien op de clips tijdens de debriefing, haha!

Vandaag worden er weer twee wedstrijden gespeeld, de debriefing is morgen en twee dagen later de kwartfinales. Ik ben heel benieuwd!

Het is een harde leerschool maar wel bijzonder effectief! 
Donderdag 9 september - Afgelopen zaterdag is het toernooi begonnen en werden de eerste vier wedstrijden gespeeld. Wij zijn natuurlijk bij de openingswedstrijd aanwezig geweest. Er waren wel 13.000 toeschouwers, niet normaal! Ik ben gewend dat er bij internationale wedstrijden hoogstens 100 man op de tribune zit, dus dit was echt waanzinnig! Ze maakten muziek, deden de wave en zongen volop;- er was echt een goede sfeer. Voordat de wedstrijd begon, werd er een show opgevoerd met danseressen, zangers en gekkigheden, helemaal leuk! Wij moesten allemaal in ons FIFA-pak aantreden en we mochten de VIP-ingang binnen over de rode loper! Voor de aftrap kwam de vrouwelijke minister nog handjes schudden en werden er natuurlijk volksliederen gespeeld. Wat moet het fantastisch zijn geweest om daar als (assistent)-scheidsrechter te staan, ik was best wel een beetje jaloers...

De volgende dag tijdens mijn eigen wedstrijd zou de sfeer een stuk minder zijn. Mijn collega's werden overigens met de politie escorte getransporteerd naar het stadion. Normaal gesproken moeten wij als officials daar 90 minuten van te voren aanwezig zijn. Ze namen een half uur de tijd voor de rit naar het stadion, vanwege het mogelijke verkeer dat ze tegen zouden komen. Suprise! Dankzij de politie waren ze binnen vijf minuten op de plaats van de bestemming, mooi op tijd dus.

Mijn wedstrijddag stond in het teken van een goede voorbereiding; genoeg slapen, rusten, voldoende eten en de premeeting. De premeeting bestond uit een overleg tussen de scheidsrechter, beide assistenten en de vierde official. Hier in gaf de scheidsrechter aan wat ze van de anderen verwacht en wat wij van haar konden verwachten wat betreft de samenwerking, maar ook in het nemen van verantwoordelijkheid en beslissingen. Er werden heel veel situaties besproken en geschetst. Ook veel situaties die eigenlijk nooit voorkomen, maar omdat we ‘het onverwachte' moeten verwachten, werd het toch besproken. We kregen de beschikking over een headset, dus gedurende de wedstrijd kon er gewoon overleg plaatsvinden. Het was voor mij niet nieuw omdat we in de beloftencompetitie ook regelmatig met headsets werken. Het was wel anders omdat het nu allemaal in het Engels moest.

We vertrokken op tijd naar het stadion, maar moesten het zonder politie doen en kwamen hartstikke vast te zitten in het verkeer. Het stadion was verder weg, dus langer rijden. Uiteindelijk kwamen we 20 minuten later dan gepland aan. De vierde official hees zich in haar trainingspak om de eerste sieraden- en noppen check te doen. Wij hadden gelukkig ietsje meer tijd. Het voelde toch niet lekker zo'n gehaaste voorbereiding...

De eerste helft speelde Nieuw-Zeeland overheersend en kwam Venezuela eigenlijk door maar één aanval op 1-1. Ik heb die helft misschien twee keer gevlagd voor een inworp, beetje jammer! De tweede helft speelde Venezuela beter en had ik gelukkig ook meer te doen. Ik had uiteindelijk twee buitenspel situaties, die gelukkig goed voelden, maar verder niet heel veel moeilijke beslissingen. Enerzijds natuurlijk wel lekker om met zo'n wedstrijd te beginnen, maar aan de andere kant niet echt eentje waarin je jezelf kunt onderscheiden. De einduitslag was uiteindelijk 1-2 geworden. De samenwerking met mijn Griekse collega's verliep voorspoedig. Ik heb alleen het overgrote gedeelte van de wedstrijd mijn oor moeten blokken om niet constant een Griekse conversatie aan te moeten horen. Ik begreep achteraf pas waar die over ging. Het doelpunt van Nieuw-Zeeland bleek te zijn gemaakt terwijl de keeper werd gehinderd door een buitenspel staande speelster. Omdat het plaats vond op een behoorlijk kleine ruimte had deze afgekeurd moeten worden. Diezelfde avond hebben we dat filmpje nog zo'n honderd keer bekeken en waren we er van overtuigd dat het een verkeerde beslissing was geweest. Overigens niet van mij want ik stond aan de andere kant.

De volgende dag kregen we een debriefing. Normaal gesproken ga je dan samen met de rapporteur en drie collega's bij elkaar zitten en praat je over het verloop van de wedstrijd, de goede en minder goede momenten en acties. Bij de FIFA werkt dat anders. Ze hebben van de acht wedstrijden die zijn gespeeld, 40 clips geselecteerd die we met zijn allen (alle scheidsrechters, assistenten en technische staf) bekeken. Vooraf werd uitdrukkelijk verteld dat de clips er niet waren om ons af te breken, maar juist om er van te leren en beter te worden. Zeker dertig van de veertig clips waren momenten waarop officials verkeerde beslissingen namen. Dit werd niet te zuinig medegedeeld. Ik werd er bang van, maar kwam gelukkig niet in beeld! Op zich wel gunstig, gezien het aantal dat negatief in beeld is geweest.

En goed nieuws: ik heb een tweede aanstelling!! Vrijdag 10 september om 19:00 uur: Ghana - Brazilië. Ik ben er helemaal blij mee en hoop dat ik dan wat meer van mezelf kan laten zien. Ook hoop ik dat er geen negatieve clips te vinden zijn, alhoewel.. het is een harde leerschool maar wel bijzonder effectief!

Het moment suprême; de test!
Maandag 6 september - Donderdag 2 september was een belangrijke dag. De test! We werden opgedeeld in drie verschillende groepen. De eerste groep waren de scheidsrechters, de tweede de helft van de assistenten en de derde (natuurlijk) de andere helft assistenten. Ik zat in de derde groep en wij moesten als laatste lopen. Normaal gesproken geen probleem, maar in dit geval betekende dat het tijdens onze test het warmst zou zijn! We vertrokken om tien uur ‘s ochtends, maar de temperatuur was toen al ontzettend hoog! Toen we in het stadion aankwamen, was de tweede groep nog bezig.

Om jullie een idee te geven wat de test inhoudt: zes sprintjes over 40 meter in maximaal 6,4 seconde en tien rondes op de atletiekbaan. Een zo'n ronde bestaat uit 150 meter hardlopen in 35 seconde en 50 meter wandelen in 45 seconde.

We zagen de eerste assistent al uitvallen op de sprints en vervolgens zagen we twee assistenten echt letterlijk omvallen tijdens de intervaltest. Er moesten zelfs ambulances aan te pas komen. Lekkere voorbereiding! Het waren ook nog eens de mensen die uit Trinidad en Congo kwamen. Je zou dus denken dat zij wel tegen de warmte zouden kunnen... En ik als Hollander moest nog, wat een ellende! De sprints gingen gelukkig goed, maar dat is eigenlijk nooit het probleem. Ik heb meer moeite met de interval, maar ook deze heb ik gehaald! Gelukkig!! Ik ben dus verzekerd van een verblijf tot 19 september.

De rest van de dag stond in het teken van relaxen. Lekker in het zwembad hangen, gemasseerd worden en rustig aan doen. Aan het einde van de middag konden we ons pak ophalen, tenminste de delen die vermaakt moest worden. ´s Avonds hadden we het 'official dinner' en we werden allemaal in dat nieuwe pak verwacht.

Voor het diner werden we toegesproken door diegene die ervoor heeft gezorgd dat we in Trinidad zijn; de hoofdpersoon in het hele verhaal! Ze feliciteerde ons met de behaalde test, we kregen allemaal een soort van gouden medaille in een doosje en een Adidas-horloge. Deze kregen we uitgereikt door vier belangrijke heren en dat moest natuurlijk op de foto. Het vervelende aan het hele verhaal was wel dat diegenen die de test niet hadden gehaald, hun pak niet aan mochten en geen medaille en horloge kregen uitgereikt. Zij voelden zich natuurlijk al helemaal niet blij. Hierdoor werd het wel een beetje een rare situatie. Ze zijn een dag later op het vliegtuig naar huis gezet.

De volgende dag zijn we gestart met een ‘recovery training', één gedeelte van de groep in de fitness en de anderen in het zwembad. Ik hoorde gelukkig bij de laatste groep! Ik heb aardig wat oefeningen gedaan, maar het voelde goed! Na de training ben ik meteen achter de computer gedoken. We hadden namelijk cd's gekregen met daarop videoclips. Hierover kregen we een test (indirect of direct, geen vrije trap en dan ook nog gele, rode of geen kaart). Ik ben, samen met een stuk of drie anderen, één van de nieuwe mensen hier. De rest heeft die clips al eerder gezien (bijvoorbeeld bij een ander groot toernooi). Ik moest dus een achterstandje inhalen en ben meteen gaan blokken. Een dag later zouden we een test krijgen over ‘the laws of the game', een Engelse test. Ook hier heb ik maar wat uurtjes voor uitgetrokken!

Voordat we de test hadden die dag kregen we een behoorlijke uitbrander van ‘de hoofdpersoon'. Ze was echt heel boos. Boos omdat zes mensen de test niet hebben gehaald. Sommigen hebben gezegd in hun eigen land een test te hebben gelopen, maar dit bleek niet waar te zijn. Anderen hebben gelogen of niets verteld over hun gezondheid die niet in orde zou zijn (tijdens het WK in Duitsland twee maanden geleden bleek er iemand zes maanden zwanger te zijn!). Ze vroeg zich af of wij het wel serieus namen. Het was echt een donderpreek, niet normaal! Ik begon me natuurlijk meteen af te vragen of ik iets vergeten was te vertellen. Maar nee, ik had de test (de mannentest zelfs!) gehaald en niets niet verteld. Pff... hartslag 150 hoor! We moesten ons vooral heel goed beseffen hoe bevoorrecht we wel niet zijn, wat de FIFA allemaal in ons wil investeren en voor ons wil doen. Dan wil zij (heel logisch) niet het gevoel hebben te worden voorgelogen en verwacht meer dan 100% inzet. Ik voelde me toch wel een klein beetje lullig. Ik had de test natuurlijk niet heel gemakkelijk gelopen, maar goed gehaald is gehaald, toch?

Na deze ‘uitbrander' kregen we ook onze aanstellingen te horen. Ik heb mijn eerste wedstrijd op 6 september: Nieuw-Zeeland - Venezuela samen met mijn twee Griekse collega's (beide bekenden) om 19.00 uur (dat wil zeggen 01.00 uur Nederlandse tijd). Eindelijk de actie waarvoor we gekomen zijn!

Het zou maar zo de eerste en meteen de laatste wedstrijd kunnen zijn, omdat we met veel meer scheidsrechters en assistenten zijn dan dat er wedstrijden zijn. Dus dat wordt dus knallen en hopen op een tweede wedstrijd!

De testen heb ik overigens voor een ‘groentje' goed doorstaan!

De vlucht en de eerste trainingsdag
Maandag 30 augustus - Om half zeven ‘s ochtends van huis vertrokken, om door de files en het slechte weer enigszins op tijd op Schiphol aan te komen. Ik had thuis al wel ingecheckt, maar toch. Mijn vlucht vertrok om tien over tien, maar toen we om half negen nog niet op Schiphol waren, begon ik hem toch wel even te knijpen. Gelukkig kwamen we niet veel later aan en kon ik gemakkelijk doorlopen. Van Schiphol vloog ik naar Londen Gatwick en stapte daar in een vliegtuig naar Barbados. Deze vlucht duurde achteneenhalf uur maar was heel erg prettig! De stoelen waren echt kingsize en konden in 83 (bij wijze van spreken dan) verschillende standen. Ook had ik een eigen televisie en fulltime service. Op Barbados moest ik vijfeneenhalf uur wachten op mijn laatste vlucht van wel één uur naar Port of Spain. Vanuit de FIFA mogen we allemaal business class vliegen en dan is wachten niet zo heel erg, je kunt dit dan namelijk doen in business lounge. Maar desondanks begon het zo langzamerhand wel een erg lange reis te worden.

Aangekomen op Port of Spain werd alles dubbel gecheckt, maar als je het woord ‘FIFA' gebruikt, lijken er deuren open te gaan. Ik werd dan ook uit een hele lange rij ‘geplukt' bij de laatste controle en mocht iedereen voorbij lopen om vervolgens door een militair uitziende man getransporteerd te worden naar het hotel. Ik werd behandeld als een VIP, heel bijzonder! Op mijn hotelkamer stond een grote sporttas klaar met wedstrijd- en trainingskleding en de volgende dag zou mijn maatpak worden afgepast.

De volgende ochtend werden we om negen uur in ons groene t-shirt (er wordt bij elk programmaonderdeel genoemd welke kleur kleding je moet dragen!) verwacht voor de training. De training duurde tot kwart voor twee 's middags! Pff... en dat met 34 graden! We konden dus meteen aan de bak. Na de training lunchten we en de rest van de middag hadden we een uitgebreide meeting waarin iedereen aan elkaar werd voorgesteld. We zijn met veertien scheidsrechters en achtentwintig assistenten. Daarnaast zijn er inspanningsfysiologen, fysiotherapeut, masseurs, instructeurs en mental coaches aanwezig. Heel serieus dus!

Het doel van dit WK is om de allerbesten te selecteren. Zij maken kans om deel te nemen aan het WK voor vrouwen in juni 2011 in Duitsland. Spannend! Donderdag is de test; als we die niet halen, kunnen we meteen naar huis. Maar, daar ga ik niet vanuit! Het volgende testmoment is op 19 september. Het toernooi zelf begint op 5 september. De wedstrijden worden op vijf verschillende locaties gespeeld: vier locaties op Trinidad en één op Tobago. Als je een wedstrijd op Tobago hebt, vlieg je daar de avond daarvoor heen en twee nachten later kom je terug. Wat een happening! Het is de verwachting dat we van beide landen wel het één en ander gaan zien; dat hebben ze in ieder geval wel beloofd! Voor nu hebben we de mededeling gekregen ons niet buiten het hotel te begeven in het donker (dat is het al om zes uur ‘s avonds) en overdag alleen met drie of meer mensen tegelijk.

Ik ken eigenlijk alleen de scheidsrechters en assistenten die vanuit de UEFA zijn aangesteld. Hen heb ik bijna allemaal wel een keer gezien op één of ander toernooi. Maar de afgevaardigden uit Fuji, Nieuw-Zeeland, Japan, China, Korea e.d. nog nooit. Wordt nog een hele klus om alle namen te onthouden. Naast hun eigen moeilijke namen hebben ze ook nog allemaal een nickname, erg handig! Ik heb al wel gezien dat de concurrentie erg groot is. Ze zijn bijna allemaal naar grote toernooien geweest of volgden trainingsprogramma's vanuit de FIFA. Ik kom net kijken, ben de jongste en echt het groentje! Maar dat mag de pret niet drukken!

Tot zover!

Voorbereidingen
18 augustus 2010 - Maandag 30 augustus vertrek ik naar Trinidad. Wat spannend, maar ook heel leuk! Het begon vorig jaar al toen ik naar Belarus ging voor een EK. Het was alsof ik meedeed aan ‘Idols' of' X-factor'. Daar kreeg ik te horen of ik door mocht naar de volgende ronde. Dat was echt spannend (inclusief klotsende oksels), maar gelukkig was ik door! Nu ben ik druk bezig met de voorbereidingen. Ik ben volop aan het trainen voor een conditietest die ik in Trinidad moet lopen en mijn werk als projectleider moet ik natuurlijk ook zo goed mogelijk achterlaten. 

Op 5 september begint het toernooi. De verwachting is dat alle scheidsrechters en assistenten tot en met de groepsrondes mogen blijven (waarschijnlijk 12 dagen). Dit zou betekenen dat ik in ieder geval tot 17 september wegblijf. Daarna wordt het spannend, want dan begint de afvalrace. Je wordt beoordeeld op je prestaties en die hangen af van de wedstrijden die je krijgt en de kwaliteiten die je kunt laten zien. Als je veel laat zien en dit past in wat de FIFA voor ogen heeft, mag je blijven. Zo niet, dan word je ‘gewoon' naar huis gestuurd!

Ik ben nu vooral bezig om qua werk alles af te ronden en over te dragen. Maar daarnaast moet ik ook zorgen dat ik mijn spullen klaar heb voor de reis. Ik heb al mijn kledingmaten al moeten doorgeven, dus er ligt bij aankomst onder andere een maatpak, trainingsoutfit en wedstrijdkleding voor me klaar. Kortom, ik heb nog een hoop te doen de komende week! Eenmaal aangekomen is het de eerste week een kwestie van acclimatiseren en het doorstaan van de test en de groepsrondes. Het is afwachten wat er daarna gaat gebeuren.

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte van mijn belevenissen!